Ήρθε η ώρα της αριστεράς(;)

Σε μια Ελλάδα ρημαγμένη απο τα μνημόνια απο την χρεωκοπημένη πολιτική που εφαρμόστηκε το τελευταίο διάστημα ο Ελληνικός λαός πάει προς τα αριστερά ή αριστερά προς την λαό.
Ένα ερώτημα που με απασχολεί, και δεν ξέρω και τι αποκαλούμε αριστερά διότι η αριστερά στην Ελλάδα έχει περάσει αρκετές περιπέτειες ως προς το τι θέλουμε.

Ηγέτες δεν υπάρχουν για να δώσουν ένα μήνυμα αισιοδοξίας και ελπίδας, η αριστερά στην Ελλάδα πάντα συναγωνιζόνταν την αριστερά δηλαδή πάντα ο ένας μισούσε τον άλλον, η δεξιά και ο συντηριτισμός μπορεί να έφερε τα σκάνδαλα και τον κομματικό κράτος αλλά η αριστερά πάντα ήταν συμβιβασμένη με αυτό.

Τουλάχιστον ένα κομμάτι της Αριστεράς που ξαφνικά διεκδικεί την εξουσία και του τάζει την επερχόμενη ρήξη και ανατροπή που τόσα χρόνια δεν έκανε και ξαφνικά ήρθε η ώρα να πεί ένα μεγάλο άντε γεια στο ΔΝΤ και στην ΟΝΕ.

Όμως ποιοι ειναι αυτοί και τι αντιπροσωπεύουν τελικά;
Όπως ακούω και μαθαίνω το βαθύ πασοκ πάει στο συριζα και η λούκα κατσέλη πάει στο συριζα  η κυρία που είχε ψηφίσει το πρώτο μνημόνιο και ήταν υπουργός στην κυβέρνηση Παπανδρέου.

Αλήθεια αυτή ειναι η αριστερά που θα μας βγάλει απο το αδιέξοδο που έχουμε μπεί το τελευταίο διάστημα;
Ζούμε άραγε ξαφνικές αλλαγές ή μήπως ζούμε μια επιστροφή σε μια πολιτική αστάθεια που βαφτίζουμε κάτι παλιό σε καινούργιο

Δεν ειμαι αριστερός τέτοιου τύπου που θα μιλήσω με δεξιό λόγο υποκριτικό και θα πω ότι έχουμε ένα τρίτο δρόμο, δεν θα μιλήσω για νέα πολιτική που προσπαθούν ορισμένα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ να μας πείσουν.
Η σχέση επίσης του ΣΥΡΙΖΑ(κάποιών συνιστώσεων) με την ένοπλη βία  ειναι γνωστή(διαβάστε εδώ)
Προσπαθούν να μας πείσουν ότι η ένοπλη βία ειναι καλό πράγμα, σε μια δημοκρατία που έχει ρημαχθεί το να στηρίζεις τέτοιες απόψεις μάλλον κάνεις κακό,
Αν διαφωνω πχ με τον φίλο μου Iάσωνα πολιτικά πρέπει να βγάλω τα όπλα για να υπερασπίσω την αποψη μου;


Η όλη τακτική της πολιτικής του Συριζα ειναι καθαρά οπορτουνιστικη με καθαρό βλέμμα προς την εξουσία και με πάση θυσία παραμονης στο ευρώ.

Δεν ξέρω αν τελικά ο λαός δώσει την εξουσία και την ευκαιρία να κυβερνήσει αλλά ξέρω ότι η μέχρι στιγμής στάση της λεγόμενης Αριστεράς(αμφιβάλλω τελικά αν ο ΣΥΡΙΖΑ ειναι  αριστερά) που διεκδικεί την εξουσία θα φέρει την άνοιξη για τον τόπο μας.

Παραμένω σταθερός στην δημιουργία μιας οικουμενικής κυβέρνησης που θα βάλει τέλος στην ανέξοδη πολιτική δεν ειναι θέμα κομμάτων ΝΔ, ΠΑ.ΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ η ΔΗΜ.ΑΡ αλλά καθαρό θέμα συννενοήσης γιατί πρέπει αυτή η έρημη χώρα να κυβερνηθεί απο άτομα που αγαπάνε τον τόπο τους και μαζί να αναδιαπραγματευτούν το μνημόνιο και να πάρουν μέτρα σωστά ώστε να μην πάθουμε γάγγραινα
Η Ελλάδα πρέπει να ζήσει και θα ζήσει όχι γιατί πρέπει και το θέλουν οι αγορές αλλά επειδή ο λαός θέλει ενωτικό λόγο και όχι τρομοκρατία και εμφυλιακές κουβέντες.

 Το θέμα δεν είναι να μην κάνουμε λάθη. Όλοι κάνουμε λάθη. Το θέμα είναι να μην κάνουμε ουσιαστικά λάθη και να μπορούμε να τα επανορθώσουμε γρήγορα και εύκολα.
Βλαντιμιρ Ίλιτς Λένιν 



Κλείνω με ένα βίντεο απο προεκλογική ομιλία το 89 του μεγάλου Χαρίλαου Φλωράκη πραγματικό ηγέτη της Αριστεράς που συνεργάστηκε με άλλες δυνάμεις για το καλό της Ελλάδος...σήμερα κάποιοι άλλοι κοιτάνε πρώτα το κομματικό συμφέρον και μετά το συμφέρον της Πατρίδος.

Ψήφος χωρίς προφύλαξη

Νομίζω ότι χθες το βράδυ κάναμε ένα λάθος. Αμέσως μετά τα πρώτα εκλογικά αποτελέσματα, έπρεπε να ζητήσουμε από τους πολιτικούς να πάνε για ύπνο και να μην κάνουν δηλώσεις. Ίσως έτσι τους προφυλάσσαμε. Τους δίναμε, δηλαδή, λίγο χρόνο να σκεφθούν, να δουν με ψυχραιμία τα εκλογικά αποτελέσματα και να πουν στη συνέχεια μερικές αλήθειες, αυτές που απέφυγαν χθες.

Πρώτα πρώτα για την «Χρυσή Αυγή», η οποία αποσπά το 7% του  εκλογικού σώματος. «Φταίνε οι μετανάστες», φώναζε στα «παράθυρα» ένα στέλεχος του ΛΑΟΣ. «Φταίει ο Χρυσοχοϊδης», «διόρθωνε» ένα λιγότερο εκνευρισμένο στέλεχος της Δημοκρατικής Αριστεράς. Και οι δύο έλεγαν ψέμματα. Βεβαίως η «Χρυσή Αυγή»  εκμεταλλεύτηκε τα πολλά προβλήματα που υπάρχουν σε διάφορες συνοικίες της Αθήνας με τους μετανάστες αλλά αυτό δεν δικαιολογεί  την αλματώδη άνοδο της σε όλη σχεδόν την Ελλάδα (στην Λακωνία για παράδειγμα παίρνει 10% και στην Κορινθία παίρνει 12%!).  Η «Χρυσή Αυγή» θέρισε το μίσος για την πολιτική, που έσπειραν πολιτικοί και δημοσιογράφοι. Και ως κόμμα μίσους επιβραβεύθηκε από αυτούς που είχαν πειστεί ήδη ότι «όλοι είναι κλέφτες» και «ένας Παπαδόπουλος θα μας σώσει».

Την «Χρυσή Αυγή» βοήθησε επίσης ο αποκλεισμός της από τα κανάλια. Η δημόσια διαπόμπευση και ο (γιαουρτο)πόλεμος που δέχτηκε ένας δημοσιογράφος στα Γιάννενα (που «έβγαλε» έναν Χρυσαυγίτη) τρομοκράτησε τα κανάλια, ενώ τον αποκλεισμό σιγόνταραν στελέχη της Αριστεράς αλλά και της Νέας Δημοκρατίας, που ζητούσαν από τους δημοσιογράφους να μην δώσουν βήμα στους  εκπροσώπους του «ναζισμού». Αντί λοιπόν ο Μιχαλολιάκος και η παρέα του να απολογούνται για τους ύμνους που έχουν υπογράψει για τον Χίτλερ, έγιναν τιμητές του «αντισυστημικού αγώνα» προβάλλοντας ως εύσημα τον αποκλεισμό τους από εκδότες και καναλάρχες.

Ο πόλεμος όμως εναντίον της πολιτικής (ακόμη και από δημοσιογράφους που ήταν για χρόνια στα μισθολόγια πολιτικών) έφερε άλλο ένα ενδιαφέρον αποτέλεσμα. Σε αυτές τις εκλογές - τις κρισιμότερες υποτίθεται των τελευταίων δεκαετιών - ψήφισαν πεντακόσιες χιλιάδες λιγότεροι πολίτες από όσους είχαν ψηφίσει το 2009! Έτσι η αποχή ξεπέρασε το 35% γιατί αν δεν έχεις κόμμα να ψηφίσεις, δεν πάς καν στην κάλπη. Επίσης ένα 19% του εκλογικού σώματος (που ψήφισε!) δεν θα έχει τελικά εκπροσώπους στη Βουλή. Για πρώτη φορά στην εκλογική ιστορία της Ελλάδας, 7 κόμματα έχουν ποσοστά ανάμεσα στο 1% και το 3% και δεν θα βγάλουν ούτε ένα βουλευτή. Η πλειοψηφία δηλαδή της κοινωνίας είτε δεν ψήφισε, είτε ψήφισε κόμματα που δεν θα έχουν βουλευτές. Θλιβερό δεν είναι;

Ας επιστρέψουμε όμως στη… μειοψηφία της Βουλής των 300σίων. Η «θεσμική νοθεία» που επιβάλλει ο εκλογικός νόμος (της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ) είναι πρωτοφανής. Θα σας δώσω ένα μόνο παράδειγμα. Η Νέα Δημοκρατία παίρνει στην Α’ Αθηνών 16% και 8 έδρες και ο ΣΥΡΙΖΑ παίρνει 19% και 3 έδρες!  Ναι δεν είναι τυπογραφικό λάθος. Ο νικητής παίρνει τρεις έδρες και ο χαμένος οκτώ (το γράφω και ολογράφως για να το εμπεδώσετε).

Δυο λόγια όμως αξίζουν στους ηγέτες που ονειρεύτηκαν να γίνουν πρωθυπουργοί. Ο Αντώνης Σαμαράς (που ξεκίνησε να ζητά εκλογές όταν ήταν αντιμνημονιακός αλλά τις πήρε για κακή του τύχη όταν έγινε μνημονιακός) κατάφερε το πρωτοφανές για κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευση: Να έχει 33%, να επιβάλλει εκλογές, να παίρνει 19% και να παριστάνει τον... νικητή.

Δίπλα του (ή μάλλον: από κάτω του) το ΠΑΣΟΚ, δείχνει να μην αντιλαμβάνεται ουδόλως τι έχει συμβεί. Έχασε σε 30 μήνες το 70% της δύναμης του (ή αλλιώς το 30% του εκλογικού σώματος - 1% κάθε μήνα δηλαδή) αλλά το πρόβλημα του συνεχίζει να είναι οι... άλλοι.

«Μα για τον νικητή των εκλογών δεν θα πεις τίποτε», ακούω από την γαλαρία. Ναι, όντως, νικητής των χθεσινών εκλογών ήταν ο Αλέξης Τσίπρας. Αυτός (και όχι βέβαια οι «Συνιστώσες») πήρε τον ΣΥΡΙΖΑ και τον έκανε αξιωματική αντιπολίτευση. Μόνο που θα πρέπει να καταλάβει σε ποια Ελλάδα νίκησε. Στην ίδια Ελλάδα που νίκησε και ο Μιχαλολιάκος και ο Καμμένος. Στην (μόνη «δυτική») χώρα που χιλιάδες άντρες κάνουν σεξ με (ναρκομανείς) πόρνες στο δρόμο χωρίς να χρησιμοποιούν προφυλακτικό. Γιατί πιστεύουν ότι οι Έλληνες δεν κινδυνεύουν από το AIDS, όπως δεν κινδυνεύουν και από την δραχμή. Και μπορούν να ψηφίζουν άφοβα ό,τι ακριβώς τους έρθει, χωρίς προφύλαξη.

Το βρήκα στο protagon.gr το κείμενο ειναι απο τον Σταύρο Θεοδωράκη και συμφωνώ μαζί  στα λεγόμενα του.

Ακολουθεί βίντεο που βρήκα απο συνέντευξη του Άλφα στα άδυτα της Χρυσής Αυγής γιατί πρέπει να γνωρίζουμε ακριβώς το τι πρεσβεύουν αυτοί οι άνθρωποι που θα εκπροσωπησουν ένα κομμάτι του κόσμου, διότι τα ΜΜΕ έκαναν τον τραγικό λάθος να μην προβάλλουν τις ιδέες τους με αποτέλεσμα η όλη αντίδραση να φέρει το 7% του κόσμου!!!

Οικουμενική κυβέρνηση ή εκλογές;

Η εντύπωση που έχω ειναι ότι τελικά θα υπάρξουν λύσεις και προτάσεις εκτός απρόοπτου αν και πολλές φορές παίζει ρόλο ο απρόβλεπτος παράγοντας.

Η ΔΗΜΑΡ έκανε την επιλογή όπως είπε ο κύριος Κουβέλης που μπορεί να διαφωνώ σε αρκετές θέσεις που έχει αλλά απο την άλλη τον θεωρώ λιγότερο λαικιστή απο τον Τσίπρα, το ζήτημα όμως θα φανεί στο μεγάρο μαξίμου όπου θα τεθούν οι προτάσεις των αρχηγών των κομμάτων.

Πάντως το δίλλημα ξανα εκλογές με ενδεχόμενο κίνδυνο χρεωκοπίας ή οικουμενικη κυβέρνηση ειναι όντως σοβαρό και όχι κάποια ποκερίστικη μπλόφα, αν δείτε τι λένε στο Reuters στο βίντεο θα καταλάβετε ότι οι ξένοι δεν παίζουν μαζί σας...το ζήτημα ειναι να καταλάβουν ότι πρέπει να παγώσει το γαμημένο μνημόνιο 2

Το αντιμανιφέστο της πλατείας απο την Ζάκυνθο

Ζούμε σε μια εποχή που το χρήμα κάνει κουμάντο, το έχω καταλάβει ότι όλοι σχεδόν σκέφτονται πως να επιβιώσουν με τον ένα η με τον άλλο τρόπο, αλλά στην τελική ποιος κερδίζει και ποιός χάνει.
Αλήθεια ο λαός τι θέλει άραγε απο την ζωή του;

Ας μην το βαριο φιλοσοφήσουμε όλοι ξέρουμε ότι ο καθένας σκέφτεται για τον συμφέρον του έτσι το έχουν παιδαγωγήσει δυστυχώς οι καλοί δάσκαλοι του γενούς, εξαιρέσεις υπάρχουν και ευτυχώς είχα την τύχη να είχα δάσκαλο τον κύρ Νίκο που μου έμαθε πολλά, με τον σκληρό τρόπο βέβαια αλλά αυτό έχει σημασία.

Ότι έμαθα να είμαι αυτός που ειμαι να σέβομαι κάποιον που διαφωνεί μαζί μου, να υπερασπίζομαι στο να ακουστούν αντίθετες ιδεολογίες(αρκεί να μην ειναι ναζιστικές και φασιστικές), να γράφω ΚΑΘΑΡΑ  χωρίς να υποκρίνομαι και να τρολάρω όπως κάνουν διάφορα κομπλεξικά κομματόσκυλα.

Ουδέποτε διορίστηκα σε δημόσιο αν και είχα πολύ γερό βύσμα, ουδέποτε εκβίασα κάποιον για να ψηφίσει κάποιον γνωστό μου και ουδέποτε δεν επηρεάσα κάποιον, πιστεύω στην πολιτική με ήθος και με αξιοπρέπεια και όχι την πολιτική της πουστιάς και του βολέματος.

Οι εκλογές ειναι ορόσημο για την πατρίδα μας, όποιος το καταλάβει αυτό ίσως να πάρει επάνω του την ευθύνη του για την επιλογή που θα κάνει.

Οι επιλογές ειναι πολλές όμως οι ρεαλιστικές λύσεις που θα σώσουν την Ελλάδα ειναι ελάχιστες και φαίνονται μόνο με την καλή ενημέρωση που πρέπει να έχει ο πολίτης, ακούω προγράμματα εξαγγελίες και διάφορες αναλύσεις για τα ζητήματα της Ε.Ε.

Όμως δεν ξέρουν αν ειναι ο καιρός να ακούμε αναλύσεις, το θέμα ειναι ότι έχουμε περάσει τα μνημόνια και το ζήτημα τι γίνεται με αυτό το πράγμα και πως το διαχειρίζομαστε το θέμα αυτό.

Διότι εντάξει η επόμενη μέρα δεν θα ενδιαφέρει απο την σημερινή, το αύριο φαίνεται δύσκολο και ζόρικο διότι οι πολιτικές της μεταπολίτευσης μας έφεραν τα μνημόνια το ΔΝΤ και την παγκόσμια ξεφτίλα.
Τι κάνουμε όμως απο εδω και πέρα;

Στήνουμε κρεμάλες και αγχόνες στην πλατεία συντάγματος και πάμε σε ένα εμφύλιο όπως ζητάει μια ακραία τάση πολιτική στην Ελλάδα η αγωνιζόμαστε ΟΛΟΙ μαζί χωρίς να υπάρξει φτώχεια και μιζέρια τουλάχιστον να σώσουμε το μέλλον μας.

Ακούω πολλούς φίλους-συντροφους-σύντρολους ότι στις έξι μαίου θα ανατραπεί ο Καπιταλισμός(!) και άλλες τέτοιες ουτοπικές μαλακίες, ο καπιταλισμός δεν ανατρέπεται με κυβέρνηση αριστεράς η με κυβέρνηση ακροδεξιάς λογικής(όπως υποστηρίζει ο κύριος Καμμένος) 

Ας μην έχουμε αυταπάτες οι πολίτες πρέπει να αποκτήσουν διαφορετική συνείδηση δεν θα μας σώσει η κυβέρνηση η πολιτική αλλά εμείς μπορούμε να σώσουμε τον εαυτό μας, η πολιτική ειναι η αντανάκλαση της εικόνας μας και για αυτό πρέπει στις επόμενες εκλογές να εκλέξουμε τα πρόσωπα που αγωνίζονται για τον συνάνθρωπο μας

Πρόσωπα υπάρχουν ικανά, νέα και παλιά ο καθένας πρέπει να κάνει τις επιλογές του με βάση την ικανότητα την προσφορά και την εργατικότητα στην κοινωνία και όχι με βάση το κομματικό συμφέρον.
Έτσι και αλλιώς τα κόμματα τα κάνουν οι πολίτες και όχι τα κόμματα τους πολίτες

Δεν ξέρω αν ειμαι ρομαντικός η ενα φαντασμένο τρολ πάντα πιστεύω στον άνθρωπο και όχι στην κακία του που δυστυχώς περισσέυει στο νησί εύχομαι ένα πράγμα καλή αναστάση στον λαό του νησιού


ΥΓ
Η φώτο του Βελουχιώτη-Τσίπρα την βρήκα στο indymedia αφιερωμένη στο επαναστάτη της πόρδης Αλέξη Τσίπρα που μιλάει για συνεργασία με τον Καμμένο!!!
Μου επιβεβαίωνει την άποψη ότι ένα κομμάτι της αριστεράς ειναι μόνο για την πάρτυ της...