Κάθε πρώτη Κυριακή του μήνα η πλατεία θα κάνει μια ειδική αφιέρωση σε ένα μουσικό είδος και θα προτείνει μουσικές απο διάφορους καλλιτέχνες.
Σήμερα την τιμητική της έχει το Ελληνικό heavy metal.
Το Χέβι Μέταλ παραδοσιακά χαρακτηρίζεται από τον δυνατό, παραμορφωμένο ήχο της ηλεκτρικής κιθάρας, τους εμφατικούς ρυθμούς, τον πυκνό ήχο μπάσου και την έντονη χρήση των ντραμς. Η ηλεκτρική κιθάρα και η ηχητική ένταση και παραμόρφωση που της αποδίδει ο Ενισχυτής αποτελεί βασικό στοιχείο στο heavy metal.
Στις αρχές της δεκαετίας του '70 κάποια γνωστά συγκροτήματα άρχισαν να χρησιμοποιούν πλέον δύο κιθάρες στις συνθέσεις τους. Πρωτοπόρα συγκροτήματα όπως οι Τζούντας Πρίεστ και οι Iron Maiden ακολούθησαν αυτή την τακτική διατηρώντας τη μια κιθάρα για τον ρυθμό και την άλλη για οδηγό και για σόλο. Το Σόλο της κιθάρας αποτελεί κεντρικό και σημαντικό στοιχείο μιας heavy metal σύνθεσης. Οι Μέταλ τραγουδιστές παρουσιάζουν σημαντικές διαφοροποιήσεις στο ύφος.
Από την μεγάλης έκτασης και θεατρικότητας φωνή του Ρομπ Χάλφορντ, τραγουδιστή των Τζούντας Πρίεστ και του Μπρούς Ντίκινσον των Iron Maiden έως την επιτηδευμένα τραχιά φωνή του τραγουδιστή των Μότορχεντ Λέμι και του Τζέιμς Χάτφιλντ των Μετάλικα στην γρυλιστή φωνή του Randy Blythe των Lamb of God και του Τόμας Λίντμπεργκ των At the Gates.
Ακολουθει ένα αφιέρωμα αξιόλογο απο την σελίδα
rockpages
Η υπόθεση ΕΛΛΗΝΙΚΟ HARD ROCK – HEAVY METAL είναι μια πολύπλοκη ιστορία με ποικίλες εκδοχές, την οποία με απλά λόγια θα προσπαθήσω να σας περιγράψω. Το να προσπαθήσεις, να γράψεις για το Ελληνικό Hard Rock – Heavy Metal, είναι αρκετά δύσκολο, γιατί πρέπει να έχεις ζήσει τα πράγματα από πρώτο χέρι. Πρέπει δηλαδή να ήσουν ή να είσαι μέλος Ελληνικού συγκροτήματος και έτσι να γνωρίζεις τα τεκταινόμενα στο χώρο, ή να ήσουν σε κάποιο περιοδικό, ραδιοφωνικό σταθμό, δισκάδικο κλπ.
Εγώ, για να ξεκαθαρίσω την θέση μου, ποτέ δεν υπήρξα μέλος κάποιου Ελληνικού σχήματος ή σε οποιαδήποτε άλλη προαναφερθείσα θέση, παρακολουθώ όμως την Ελληνική Metal σκηνή (από το 1985-86) μόνο σαν οπαδός και απλός φίλος της μουσικής αυτής.
Η Ελληνική Hard Rock - Metal σκηνή ανθεί εδώ και σχεδόν 30 χρόνια, επιδεικνύοντας ένα δυναμισμό που σε ορισμένες, περιπτώσεις μάλιστα βρίσκει αξιοζήλευτη απήχηση και στο εξωτερικό, παρά τις ομολογουμένως αντίξοες συνθήκες.
Το Ελληνικό Hard Rock πρέπει να τo ψάξουμε στις αρχές της δεκαετίας του ’70, όταν οι Socrates έθεσαν τις βάσεις για έναν πιο «σκληρό» ήχο στη Ελληνική μουσική. Μετά από αυτό, η δεκαετία του ’80 μπήκε ενθαρρυντικά, το Ελληνικό Metal εμφανίστηκε μαζί με την γενικευμένη εισαγωγή αυτής της μουσικής στη χώρα μας. Η έκρηξη στο Ελληνικό Metal ήρθε περίπου το 1985, όταν άρχισαν να φτιάχνονται πολλά σχήματα και έτσι τα πράγματα άλλαξαν προς το καλύτερο.
Φυσικά δεν είχαν όλοι, πραγματική αγάπη για το Heavy Metal καθώς αποδείχθηκε πως τα περισσότερα «συγκροτήματα» νόμιζαν ότι επειδή είχαν μια κιθάρα, ένα μπάσο και ένα set drums θα γίνονταν από τη μια μέρα στην άλλη μεγάλοι super stars. Τα προβλήματα που αντιμετώπιζαν τα Ελληνικά Heavy Metal συγκροτήματα ήταν πολλά και διάφορα αφού μόνο η σύσταση και η ύπαρξη ενός σχήματος στη δεκαετία του ’80, ήταν ένας πραγματικός άθλος.
Χώροι για να φιλοξενήσουν συγκροτήματα σε τακτική βάση, δεν υπήρχαν και οι ούτως ή άλλως λιγοστές συναυλίες λάμβαναν χώρα κυρίως σε κινηματογράφους, αφού δεν υπήρχαν οργανωμένοι συναυλιακοί χώροι που να φιλοξενούν εμφανίσεις Heavy Metal συγκροτημάτων σε συχνή και τακτική βάση. Τα στούντιο ηχογράφησης, συνήθως, ΔΕΝ δέχονταν Heavy Metal συγκροτήματα. Ηχολήπτες και μηχανικοί ήχου που να μπορούσαν κάπως να αντιληφθούν το Heavy Metal δεν υπήρχαν και ήταν σύνηθες το πρωί να δουλεύουν πάνω σε λαϊκά τραγούδια και το βράδυ να παλεύουν να ηχογραφήσουν Heavy Metal!!!
Αν ακούσετε ιστορίες παλιών Ελλήνων Metal μουσικών, θα βάλετε τα γέλια και τα κλάματα.
Όσοι προσπάθησαν να βγάλουν κάποιο δίσκο στην δεκαετία του ’80, έπρεπε να βάλουν αρκετά χρήματα από την τσέπη τους και να ξεκλέψουν πολύτιμο χρόνο από τις καθημερινές δουλειές τους. Υπάρχουν αρκετές περιπτώσεις που διάφορα σχήματα πούλησαν χρυσαφικά, μηχανάκια, δισκογραφίες, για να δουν το όνειρο τους να γίνεται πραγματικότητα. Κάποιες δισκογραφικές εταιρίες (παραρτήματα πολυεθνικών) προσέγγισαν το Ελληνικό Heavy Metal και υλοποίησαν το όνειρο ενός δισκογραφικού συμβολαίου.
Κυκλοφόρησαν ένα-δυο δίσκους σε 2-3 συγκροτήματα και μετά τους παράτησαν. Οι ντόπιοι αντιπρόσωποι των πολυεθνικών εταιρειών, επειδή δεν είχαν σχέση με το Metal, δεν πίστεψαν ποτέ στην Ελληνική σκηνή και αντιμετώπιζαν τα groups σαν μέσο για εξοικονόμηση χρήματος και ιδίων οφελών (βέβαια, αυτό συνέβαινε και στο εξωτερικό αλλά εδώ γίνονταν μόνο αυτό και δεν προωθούνταν καν το συγκρότημα). Έκαναν κάποιες πρόχειρες παραγωγές, έθαψαν γρήγορα – γρήγορα αυτούς τους δίσκους και τσέπωσαν το υπόλοιπο των επιχορηγήσεων από τις μητρικές εταιρείες. Βέβαια υπήρχαν και οι λεγόμενοι «managers» της εποχής που σε κάθε κίνηση του συγκροτήματος δεν έχαναν την ευκαιρία να τα κονομάνε χοντρά, σε βάρος των συγκροτημάτων βέβαια.
Γι’ αυτά τα παραπάνω που αναφέρω υπάρχουν αρκετές μαρτυρίες μουσικών εκείνης της εποχής.
Οι μόνες Ελληνικές δισκογραφικές εταιρίες που βοήθησαν κάπως τα πράγματα ήταν η FM Records (στα 80’s), η Μολών Λαβέ, Unisound, Dark Side (στα 90’s) ενώ τα τελευταία χρόνια δραστηριοποιούνται αρκετές Ελληνικές ανεξάρτητες κυρίως εταιρίες που κάνουν καλή δουλεία, όπως οι Secret Port, Steel Gallery, Sleazy Rider, Eat Metal, No Remorse, Black Lotus, Sirens Records κ.α. Στην δεκαετία του ’90 η πτώση του Heavy Metal σε παραδοσιακές χώρες, όπως η Αμερική και η Αγγλία (κυρίως), επέτρεψε να βγουν από την αφάνεια σκηνές άλλων χωρών, που μέχρι τότε, είτε η παρουσία τους ήταν αμυδρή, στο Heavy Metal στερέωμα (Ισπανία, Γαλλία, Ιταλία), είτε ήταν σχεδόν ανύπαρκτη (Πολωνία, Αυστρία, Ουγγαρία). Σκεφτείτε αν κάποιοι στην Ελλάδα δεν έτρωγαν της επιχορηγήσεις των εταιριών, τι θα γινόταν με σχήματα όπως: Spitfire, Northwind, Vavel, Raw Silk, Sarissa, Deceptor, Vice Human, Rust κ.λ.π.
Αυτή η συγκυρία,(για να επανέλθω) σε συνδυασμό με την σοβαρότερη αντιμετώπιση, από τους Έλληνες Heavy Metal μουσικούς, ώθησε την Ελληνική Metal σκηνή να αναβαθμιστεί και να διαδραματίσει πρωταγωνιστικό ρόλο στο χώρο του ευρύτερου Black Metal ήχου με groups όπως οι Rotting Christ, Nightfall, Septic Flesh κτλ. Η προσφορά τους είναι ανεκτίμητη και τα συγκροτήματα αυτά αξίζουν τα εύσημα από όλους μας.
Η σταδιακή αντικατάσταση του βινυλίου από το CD και η εξέλιξη της τεχνολογίας επέτρεψε στα Ελληνικά συγκροτήματα να παρακάμψουν τις δισκογραφικές εταιρίες και να κυκλοφορούν εύκολα τις δουλειές τους, έχοντας σαν αποτέλεσμα, ειδικά τα τελευταία 10 χρόνια, μια πληθώρα ανεξάρτητων κυκλοφοριών σε ημιεπίσημη μορφή.
Για μια δισκογραφική εταιρία (που είναι και επιχείρηση) είναι πιο εύκολο, γρήγορο και επικερδές να αγοράσει ένα αριθμό δίσκων από το εξωτερικό παρά με το ίδιο κεφαλαίο να χρηματοδοτήσει μια Ελληνική παραγωγή, να βρει το κατάλληλο συγκρότημα, να το προωθήσει, να του βγάλει και δεύτερο και τρίτο δίσκο…Γιατί να κάτσουν να σκάσουν κάποιοι για τους Spitfire, Northwind, Vavel, Rust, Raw Silk (τυχαία ονόματα) για παράδειγμα, όταν ο καινούργιος δίσκος των Iron Maiden, Metallica, KISS, AC/DC, Ozzy Osbourne (πάλι τυχαία ονόματα) θα έρθει πακεταρισμένος και έτοιμος για πούλημα την άλλη κιόλας μέρα στα δισκάδικα;
Η Ελληνική Metal σκηνή γύρισε τη πλάτη της στην Ελλάδα, η Ελλάδα με τη σειρά της γύρισε τη πλάτη της στο Ελληνικό Heavy Metal. Ο κόσμος όμως, αγαπούσε και αγαπάει θέλω να πιστεύω, τα Ελληνικά Metal συγκροτήματα, έχει την πρόθεση να τα υποστηρίξει αλλά δεν είχε πρόσβαση στη μουσική τους. Αυτό οφείλεται στην μηδαμινή ή ελλιπή διαφήμιση Ελληνικών Metal δίσκων σε έντυπα, ραδιόφωνα, τηλεόραση.
Τα τελευταία χρόνια κάπως έχει αλλάξει αυτή η κατάσταση…
Όπως είπα και στη αρχή, έπρεπε να ήσουν μέσα στα πράγματα για να μπορείς να ακολουθείς το Ελληνικό Heavy Metal.
Αφιέρωμα: Σάκης Νίκας, Ηλίας Κωστόπουλος, Κώστας Κούλης
Ακολουθούν τρία στο πρώτο μέρος απο το αφιέρωμα από συγκροτήματα της εγχώριας σκηνής που προσωπικά μου αρέσουν!!!
A.Εmerald Sun
Οι
„Emerald Sun“ ιδρύθηκαν το 1998. Ο Γιάννης είναι το μόνο μέλος που απέμεινε απο
την τότε σύνθεση! Το 2003 και 2004 κυκλοφόρησαν δυο demo, το „Sword Of Light“
και το „High In The Sky“ αντίστοιχα.
Μετά απο αρκετά live με μπάντες όπως Manowar, Rhapsody of Fire, Edguy, Grim
Reaper, Omen, Cynic και μια live εμφάνιση στη εκπομπή Jammin' του καναλιού ΕΤ
μπαίνει η μπάντα στο studio και ξεκινάει τις ηχογραφήσεις για το πρώτο official
album της το οποίο κυκλοφορεί παγκοσμίως το 2007.
Τους γουστάρω γιατί έχουν και γρήγορες κιθάρες και θυμίζουν λίγο απο Judas Priest και Maiden της δεκαετίας του 80.
Oι „Emerald Sun“ είναι:
Παύλος Γεωργιάδης(κιθάρες)
Γεώργιος Μπάλτας(τύμπανα)
Στέλιος Τσακιρίδης (φωνή)
Σεραφιμ Γκιολδάσης(πλήκτρα)
Φώτης (the sheriff) Τουμανίδης (μπάσο) και ο
Johnnie Athanasiadi (κιθάρες)
