Θεατρό σκιών

Και μόνο το γεγονός ότι ασχολούμαστε συνεχώς κι αδιαλείπτως με τα διαταραγμένα αποβράσματα της Χρυσής Αυγής που συγκυριακά –θέλω να ελπίζω-  βρίσκονται κάτω από τα φώτα της δημοσιότητας, αποδεικνύει από μόνο του ότι σαν κοινωνία έχομε παρακμάσει επικίνδυνα... 

Δεν έχομε ιδέες, δεν έχομε ούτε και προτάσεις.  Όχι ιδέες και προτάσεις για να επιχειρηματολογήσομε ενάντια στα λεγόμενα αυτών των απαίδευτων αγροίκων και των διαταραγμένων αποβρασμάτων με τα γυμνασμένα μούσκουλα και τα νερουλά μυαλάˑ αυτό είναι το λιγότερο και το ευκολότερο. 

Πρόκειται περί αυτών, μην ξεχνάμε,  που συγχέουν τον Αδόλφο Χίτλερ με τον Μεγαλέξαντρο.

Πρόκειται περί εκείνων, μην ξεχνάμε, που βλέπουν στο πρόσωπο της συζύγου του Αρχηγού, τη σεβαστή Βεζυροπούλα -που τρύπωσε κι αυτή σαν θηλυκός αρουραίος στη Βουλή των 300 Αχρησίμευτων και τυρβάζει θεσμικώς για «τρισάθλιους, υπάνθρωπους, τριτοκοσμικούς, που κουβαλούν αρρώστιες». 
 

Πρόκειται περί των άλλων, μην ξεχνάμε,  που εξομοιώνουν με καταραμένα φίδια τα ακίνδυνα αριστερά trolls της Τηλεδημοκρατίας  μας.

Έρχεται κάποτε εκείνη η αποφράδα ώρα και η στιγμή, που έχει πια φτάσει, μα που όλοι ελπίζαμε με τρόπο ορθόδοξο και μυστικιστικό, κατά που ταιριάζει στη ράτσα μας, ότι δε θα έφθανε ποτέ: η ώρα του λογαριασμού.

Ποτέ δεν ήμουν αντίμαχος της πρότασης ότι «όλοι μαζί τα φάγαμε» κι ας ήταν στόχος αυτής της λογικής, ο ενοχικός κατευνασμός της κρίσιμης μάζας που ανεβοκατεβάζει τις κυβερνήσεις από τη Μεταπολίτευση και δώθε. Ποτέ δεν ήμουν αντίμαχος της λογικής ότι «όλοι μαζί τα φάγαμε», γιατί κι ο σιωπών δοκεί συναινείν.  Αλλά ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάμε, περιφερόμενοι μέσα στον ανήλιαγο λαβύρινθο της εθνικής μας κατάθλιψης, ότι οι μερίδες ήταν τρομαχτικά άνισες. Τώρα που είναι η ώρα του λογαριασμού, αυτό είναι που έχει τη μεγαλύτερη σημασία.

Το χειρότερο είναι ότι το φαγοπότι συνεχίζεται ακόμα και τούτη την ώρα και δεν έχομε ούτε ιδέες ούτε ακούγονται προτάσεις για το πώς θα διαχειριστούμε τη ρημαγμένη γη που αφήνουν πίσω τους τα «4Π» που χαρακτηρίζουν το εθνικό μας προφίλ: ο Παραγοντισμός, ο Παρασιτισμός, η Παραβατικότητα και ο Παλιμπαιδισμός. Τα τρία πρώτα από τα τέσσερα αυτά χαρακτηριστικά είναι νομίζω προφανή στον καθένα από εμάς τους συνέλληνες που τολμάμε καμιά φορά να κοιταζόμαστε στον καθρέπτη. Αλλά για να καταλάβεις την συνεισφορά του παλιμπαιδισμού μας, ίσως να πρέπει να θυμηθείς εκέινα τα κακομαθημένα παιδιά που πάντα προσπαθούν να ρίχνουν το φταίξιμό τους στους άλλους: τους κακούς ξένους, το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα, την Κυρά Φροσύνη, τη Μαρία την Πενταγιώτισσα...

Αλλά όπως έγραφα, όχι πολύ παλιά, στην εποχή της Παπαδημοκρατίας: «τις σκοτεινές τούτες μέρες, ο βίαιος ισοσκελισμός του κρατικού μας προϋπολογισμού επιχειρείται με τον πιο ανάλγητο τρόπο, με την εξαθλίωση της συντριπτικής πλειοψηφίας όλων όσων κατοικούμε σε αυτή τη χώρα και το ταυτόχρονο ακώλυτο όργιο σπατάλης, αυθαιρεσίας και φοροαποφυγής από την διακομματική παρέα των τυχάρπαστων και των διαπλεκόμενων, των κρατικοδίαιτων παράσιτων που διαβιούν σε όλα τα μήκη και πλάτη του κρατικού μηχανισμού». 

Σαν να μην έχει περάσει ούτε μια μέρα!

Για να ορθοποδήσει ετούτη η κοινωνία που σιγά-σιγά και με το ζόρι ξυπνάει από το λήθαργο της επίπλαστης ευμάρειας, χρειάζονται ιδέες και προτάσεις.

Αντί για ιδέες και προτάσεις, παρακολουθούμε άφωνοι τα  trolls  της Τηλεδημοκρατίας μας που, αντί να εργάζονται για την επόμενη μέρα, περιφέρονται από τηλεοπτικό σε τηλεοπτικό πλατό με την «αριστεροσύνη» τους υπό μάλης και το σύνδρομο του σωτήρα να έχει κυριεύσει τους αδύναμους εγκεφάλους τους! Και ματαιοπονούν, χωρίς σχέδιο, χωρίς προτάσεις, να μας «σώσουν» με τσιτάτα περασμένων εποχών...

Η Χρυσή Αυγή δεν έχει παρά να περιμένει. Μόλις, σύντομα,  αποτύχει παταγωδώς η παρούσα κυβέρνηση της Τρόικας εσωτερικού, θα κυβερνήσει η ροζ αριστερά, κι όταν, εν τοις πράγμασι, αποτύχει και αυτή, θα έχουν ωριμάσει οι προϋποθέσεις για να έρθει η κακιά η ώρα της Χρυσής Αυγής. Αυτό όλοι το βλέπομε, όλοι το φοβόμαστε, πόσοι όμως από εμάς το αρνούμαστε και τί κάνομε για να το προλάβομε?

Μ’ αυτά και με τ’ άλλα καταντἀει η ζωή μας σαν την παράσταση του Καραγκιόζη με τον Μεγαλέξαντρο και το καταραμένο Φίδι...

Η Παναγία η Εμποροπανηγυριώτισσα, μεγάλη η Χάρη της, να βάλει το χέρι της...

OKTANA 

Το βρήκα απο το ιστολόγιο του συναγωνιστή blogger απο την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου
  Ishkandar Raskolnick

Κάνω πως δεν ξέρω...

Αντι για πολλά λόγια αφιερώνω σε φίλους και  κυρίως σε εχθρούς τον Θιάσο του Σωκράτη Μάλαμα(θα επανέρθω στο θέμα σε λίγες μέρες...μέχρι στιγμής κάνω πως δεν ξέρω οπως λέει και ο ποιητής)

Η αυτοκρατορία των ανάπηρων...

Είχε γινει ντόρος για μεγάλο χρονικό διάστημα για τα επιδόματα τυφλών στην Ζάκυνθο, απο διάφορους κύκλους που προσπάθησαν να μας πείσουν ότι στην Ζάκυνθο έπαιρνε κόσμος επιδόματα αναπηρίας.

Δεν αντιλέγω ότι μπορεί να πέρνουν επιδόματα τυφλότητας κόσμος που δεν το δικαιούται, όμως σε μια στιγμή που η κυβέρνηση μάυρου μετώπου, κόβει επιδόματα απο ΑΜΕΑ και απο ανθρώπους που το έχουν όντως ανάγκη, απο την στιγμή που προσπαθούν να μας πείσουν ότι θεωρείσαι ανάπηρος όταν έχει απο 80% και πάνω αναπηρία και δικαιούσαι επίδομα, τότε το σάπιο κράτος μας δείχνει πόσο υπέρ της πρόνοιας των πολιτών ειναι.

Η πολιτική σπέκουλα που έχει γινει απο ορισμένους πολιτικούς και δημόσιους φορείς, που ω εκ θαύματος είδαν τους τυφλούς ύστερα απο τόσα χρόνια πρέπει να μας προβληματίσει, την στιγμή που ο καθένας με μια επώνυμη καταγγελία στον εισαγγελέα μπορούσε με επίσημα στοιχεία να καταγγείλει κάποιον ότι έπαιρνε άδικα επιδόματα προνοίας προσπαθούν τώρα και σε μια εποχή που χτυπάνε τα μεσαία στρώματα να πούν ότι επί χρόνια υπάρχει κύκλωμα τυφλότητας.
Ο λαικισμός έχει και τα όρια του και ειναι αλήθεια που το πάνε οι εξουσιαστές που διαχειρίζονται το κράτος αυτό.

Όλο το σάπιο σύστημα που τόσα χρόνια εξαπατούσε τον λαό, βρίσκει μαιμού ανάπηρους, την στιγμή που ο Δήμος Ζακύνθου βάζει παράνομα χαράτσια με διπλά τετραγωνικά, την στιγμή που γίνονται απεύθειας αναθέσεις σε δημόσια έργα που δεν γίνονται, την στιγμή που έχουμε μισθώσεις εκατομμυρίων σε ιδιώτες, ξαφνικά όλοι μιλάνε για τους τυφλούς.

Μας λένε ότι θέλουν να βάλουν τάξη το κράτος με την βοήθεια του μνημονίου αλλά έχουν κόψει μισθούς και συντάξεις για να μπορούν να πληρώνουν τους δανειστές, προσπαθούν να ρίξουν αρκετή λάσπη κάνοντας πολιτικές πουτανιές.

Μην πούμε για τα γενόσημα του θανάτου που με τροπολογία της ντροπής το κράτος πρόνοιας πέρασε πρόσφατα και προσπαθεί να μας στείλει μια ώρα αρχίτερα στον άλλο κόσμο.

Η να ξεχάσουμε τους απλήρωτους εργαζόμενους σε νοσοκομεία της επικράτειας και με την απόπειρα αυτοκτονίας ενός εργαζόμενου πρίν λίγες μέρες στο νησί μας, εξαιτίας της δολοφονικής πολιτικής που ασκείται το τελευταίο διάστημα....

Η υποκρισία μιας μερίδας πολιτικών καθαρμάτων που έχουν διαλύσει την Ελλάδα και το κράτος πρόνοιας ειναι γεγονός και η μόνη λύση ειναι να βλέπουμε τι παίζει στην προπαγάνδα που προσπαθεί να ρίξει το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα ώστε να ρίξει τις ενοχές στους πολίτες για να εφαρμόσει τα αντιλαικά μέτρα...

Η αναπηρία η πνευματική που διακατέχει το σάπιο κατεστημένο που υποστηρίζουν ορισμένοι κύκλοι  δείχνει το δρόμο το πως θα κινηθεί ο πολιτικός λόγος τους.

Όπως λεει και ο Γιάννης Αγγελάκας με τις τρύπες

Κλείνω τ' αυτιά μου σε κάθε ψέμα
που μου ξυπνά φόβο παράλογο
είμαι περήφανος που ζω σαν τον καθένα
στην αυτοκρατορία των ανάπηρων